Rene WolfUSA  
Santa Barbara home.. weblog.. about me.. location.. pictures.. Boston
weblog 
Las Vegaspalmtrees in Santa Barbara
big wavesthe Golden Gate Bridge
HollywoodGrand Canyon
more pictures last update
03.01.2007

Google


Vanallus en nogwat!

Fam. Poppy!

Inmiddels zit ik er alweer 3 weken .. en het is hier helemaal super! Eindelijk, een gastgezin zoals ik me een Amerikaans gastgezin voorgesteld had! Met mensen die het leuk vinden om studenten in huis te hebben, die hun best doen om lekker te koken, en het ons allemaal naar onze zin te maken. Helemaal toppie dus! Het huis leeft echt, er is altijd wel iets te doen. Het is dan ook een erg groooot huis.
De familie bestaat uit: gastmoeder Vicky, gastvader Teddy, en gastzoon Teddy Jr., om het lekker ingewikkeld te maken. De vader en moeder van Vicky leven ook in het huis, maar zijn erg oud en niet helemaal (helemaal niet?) helder meer. Verder leeft er nog een Russische vrouw die Vicky helpt met koken en schoonmaken. Daarnaast natuurlijk de EF-studentjes, waarvan er in dit huis momenteel .. euh .. 13 leven! Daarnaast hangt er regelmatig familie hier rond, vrienden van Teddy Jr., of .. vrienden van de family, zoals Eddy, die hier regelmatig 'rondhangt'. Super gezellig dus!
Een potje poolen, tafeltennissen, tv kijken op een van de 9 tv's (waarvan 3 van die megagrote), zwemmen (pas in de zomer natuurlijk), zitten in de jacuzzi, spelen op een van de 3 piano's, basketballen op het het basketbal-veldje, dansles in de kelder, yoga op zaterdagmorgen, brownies bakken, of een reading op woensdagavond, of een paasmaal waarbij we iedereen die we maar willen mogen uitnodigen, een spelletje spelen op de Xbox van Teddy (op natuurlijk zo'n huge tv-scherm of gewoon ff zitten kletsen met iemand. Het is hier iedere dag feest!
De afgelopen week was nog eens extra druk:

Mike and Mike in the Morning (ESPN Radio.com)

Maandagavond, vlak voor het slapen gaan, kwam Teddy Jr. de kamer in met de vraag of ik zin had om de volgende morgen een live radio-uitzending bij te wonen in een hotel, inclusief gratis ontbijt. De uitzending (Mike and Mike in the Morning) was gericht op het openingsseizoen van de Red Sox. Aangezien Vicky had besloten niet mee te gaan, en ik de eerste huisgenoot was die Teddy tegenkwam had ik geluk en mocht ik mee ipv Vicky. Een nadeel was dat ik om 5uur moest opstaan. De uitzending begon om 6.00. Rond 7.45 moest ik gaan, om op tijd op school te zijn.

Bruins vs Montreal

Donderdagavond was het icehockey-time! De Bruins (Boston) tegen Montreal (Canada); 3-4, helaasssss! Maar erg leuk, en ook weer een hele belevenis. Sportevenementen in USA gaan niet om de sport zelf, maar meer om entertainment, is me inmiddels erg opgevallen. Ze maken er altijd een hele show van. En zodra een speler van Montreal tegen de wand gebeukt, of hard onderuit gehaald werd, begon het hele stadium hard te juichen. En .. ook een vechtpartij waarbij twee spelers met elkaar op de vuist gingen ontbrak niet. Natuurlijk was er ook de hotdog met ketchup.

Big Apple Circus

Vrijdagavond was het tijd voor circus. Normaal ben ik niet zo weg van circus, maar goed .. tegen een vrouw zeg je natuurlijk geen nee. We hadden de goedkoopste plaatsen (nog net binnen de tent), maar het was leuk! Circus in USA moet je natuurlijk ook eens meegemaakt hebben. Na het circus hebben we nog ff wat vocht genuttigd, erg gezellig dus!

Pasen!

Jaja, ben ik even blij dat ik verhuisd ben. Hier wordt namelijk WEL pasen gevierd! En niet zo'n beetje ook. Zondagmiddag was er een paasdinner. We mochten uitnodigen wie we wilden. Van die kans heb ik natuurlijk meteen gebruik gemaakt: Yasu, Micka, Omar (jongen uit Turkije) en Livia (klasgenote, WHOEI!) waren het 'slachtoffer'. De andere huisgenoten hadden natuurlijk ook vrienden uitgenodigd, en .. dan waren er natuurlijk ook nog de familie en vrienden van het gastgezin. Veeeeeeel mensen dus! En veeeeel fooood!
Het was een typische paasviering denk ik. Met z'n allen bij elkaar, zingen, wat gelovige rituelen, en champagne. En daarna 'aanvalleeeuh'! Na het eten zijn we met alle EF-studenten te kelder ingedoken, waar het alleen nog maar gezelliger werd. Tafeltennissen, poolen, en salsa dansen (door de experts natuurlijk). Ook de bongo's werden erbij gehaald.

Boston Marathon

Maandag was er de Boston Marathon, een groot spektakel in Boston. Na een hoop moeite hebben we (ik en Min: zuid-koreaanse meid) een mooie plek bij de finish weten te bemachtigen. Ook weer erg gezellig en leuk! De Kenianen hebben natuurlijk weer gewonnen. Ook Mike heeft meegedaan. Hij is er halverwege ingesprongen, en heeft de finish gehaald! NETJES!

Tijd voor een nieuwe week!

Aangezien ik hopeloos achterloop met het plaatsen van foto's kunnen mensen die erg nieuwschierig zijn ook foto's zien via de site van Micka onderaan bij Links aan de rechterkant van dit scherm...
18.04.2006 06:21 1 comment
Spring Break!
Wat gaat de tijd toch hard! Ik kan het allemaal niet bijhouden op deze website. De foto's lopen nog een beetje achter bij de verhaaltjes, maar .. het komt er allemaal aan.

Spring Break

Spring Break, alweer een week geleden afgelopen, was geweldig!
Zoveel gezien en gedaan. We hebben uiteindelijk ongeveer 4600km gereden, maar .. zo voelde het helemaal niet. We zijn wel flink afgeweken van de oorspronkelijke plannen.

Washington D.C.

De eerste pitstop was in Washington D.C., waar erg veel te zien was. Echt gezellig is de stad niet en er hangt een aparte sfeer, heel anders dan in bijv. Boston. We waren er maar anderhalve dag wat eigenlijk niet genoeg is als je echt alles wil zien. Vooral als je wat musea wil bekijken, heb je meer tijd nodig.
In Washington D.C. hebben we 2 dagen geslapen in een hostel, midden in het centrum. Normaal vind je me niet zo snel in zo'n type hotel, maar .. ach .. dit was ook weer een ervaring. Met 8 man op een kamer en een erg slecht en klein ontbijt. Vooral de grote African-American (als je 'black' zegt dan discrimineer je in dit land) was een ervaring! Nog nooit iemand zo hard horen snurken. Vrijwel niet geslapen dus, die nacht...
We hebben ook samen gekookt in de gezamenlijke keuken, erg veel foood en erg goedkoop!
Op dag twee hebben we zelfs Bush aan zien komen met zijn helikoptertje, die landde voor the White House. Helaas werden we door politie op grote afstand gehouden, waardoor we alleen veel mensen en de helikopter van de verkeerde kant zagen. Maar .. wat een toeval!
Na Washington D.C. zijn we doorgegaan naar Kitty Hawk.

Kitty Hawk

Kitty Hawk is het eerste plaatsje op het langgerekte eiland in de zee (zie link in vorige weblog). We kwamen daar rond 6pm aan, en zijn maar meteen op zoek gegaan naar een hotel. Het eerste hotel dat we vonden was like heaven in vergelijking met het hostel in Washington D.C.. Erg goed betaalbaar, erg lekker ontbijt, en een erg mooie en nieuwe kamer. Erg lekker gegeten in een restaurant en lekker geslapen. De volgende dag vervolgden we onze reis richting zuiden over de verschillende eilanden. Erg mooi, lekker weer, en veel te zien. Om van de eilanden weer op het vaste land te komen moesten we 2 pontjes nemen. De eerste was 40 minuten, de tweede 2,5 uur. Helaas werd het weer na een half uur op het tweede pontje wat minder. Bewolkt, kouder, winderig. Geen goed weer dus om te stoppen in Myrtle Beach, dus reden we door .. en door .. en door.

Geen Charlestown

In Charlestown gingen we op zoek naar een hotel .. maar .. we namen een (achteraf) verkeerde beslissing: doorrijden tot iets voorbij Charlestown om daar een goedkoper hotel te nemen. Helaas, na Charlestown was er geen hotel meer te vinden. Na uren rijden, inmiddels al een heel eind richting Savannah, vonden we rond 1am iets. Iedereen was moe, en toe aan een bed. Een niet heel goed hotel dus. Aangezien we niet via de highway zijn gegaan, hadden we die dag wel erg veel van het 'echte' Amerika gezien. De kleine weggetjes, dorpjes, enz enz. Erg leuk dus! We hadden inmiddels ook besloten ons plan om te gooien, en door te rijden naar Florida: Daytona Beach!

Daytona Beach

De volgende dag vervolgden we onze reis naar het warme zuiden. Het begon met kou (ongeveer 5 graadjes), regen en wind maar het werd per mile beter en warmer. Na drie uur rijden was het al tussen de 25 en 30 graden en reden we tussen de palmbomen. Vlak voor Daytone Beach vonden we Buck's Gun Rack, een winkeltje met een paar geweertjes en pistooltjes enzo... Voor 130 dollar heb je een prima pistooltje, maar we konden helaas niets kopen omdat je een Amerikaanse ID moet hebben. DAMN! Geen sniperriffle dus!

Aangekomen in Daytone Beach gingen we direct opzoek naar een hotel. Het eerste hotel dat we vonden was relatief goed betaalbaar en bevond zich aan het strand! We kozen voor de iets duurdere kamer met uitzicht over zee! Hoppa! Als je het doet dan doe je het goed! Na het uitpakken van de auto en het inspecteren van de kamer (was oké), zijn we meteen het strand opgegaan voor een strandwandeling.
Daytona Beach is denk ik vergelijkbaar met Lloret del Mar in Spanje, feesten, party's, drank, enz. Is weer eens wat anders! Eten in het restaurant aan DE grote weg van Daytone Beach was een hele belevenis. Pick-up trucks volgeladen met vrouwen die (dronken?) uit het raam hingen en schreeuwden (of meezongen met muziek?), en vooral veel hele dure wagens, limo's en allerlei rare dingen kwamen langs. Vervolgens zijn we terug naar het hotel gegaan om ons gereed te maken voor het nachtleven: een beach-party niet ver van ons hotel. Een typisch Amerikaans feestje, met schaars geklede vrouwen dansend op het podium, veel R&B muziek en .. op het strand.
De volgende dag werd een dag op het strand. Natuurlijk waren we hier niet helemaal op voorbereid .. geen handdoeken en .. vooral geen zonnebrand crème! Flink verbrand dus .. met blaren op mijn schouders. 's Avonds moesten we helaas alweer beginnen aan de terugrit. Rond 11pm gingen we opzoek naar een hotel.

Petersburg & Philadelphia

De volgende dag werd er weer veel gereden. We besloten een pitstop te maken in Petersburg. Een niet heel bijzonder plaatsje, met een niet heel bijzonder 'National Battlefield', een soort park waar we met de auto doorheen konden rijden. Maar het was wel ff een goede afwisseling voor al het rijden op de highway.
De volgende stop was een hotel vlak voor Philadelphia; de Knights Inn: betaalbaar en slaapbaar.
De dag erna was het tijd voor onze laatste stop: Philadelphia. Een leuke stad, hoewel er hooguit een paar bekende bezienswaardigheden waren. Vanwege de blaren op mijn schouders (hoezo verbrandt?) deed elke beweging pijn en was ik het om 4pm helemaal zat en ben ik terug naar de auto gegaan. Rond 6pm verlieten we Philadelphia, en begonnen we aan onze laatste kilometers richting Boston waar we om 3am aankwamen.

Verhuizen en nieuwe gastgezin

We brachten eerst Mika en Yasu naar mijn inmiddels ex-gastgezin. Vervolgens gingen ik en Michael verder richting CityDorm waar Michael woont, om zijn spullen terug te brengen, en de koffer die ik tijdelijk bij hem had opgeslagen op te halen. Daarna zijn we met de auto en al mijn zooi richting mijn nieuwe gastgezin gegaan, waar we ongeveer om 6am waren. Aangezien niemand natuurlijk wakker was heb ik alles voor de deur gezet, om vervolgens de auto terug te brengen. Daarna weer teruggegaan naar de CityDorm voor een ontbijt, maar .. ik had op zich meer behoefte aan een bed. Rond 8am besloot ik maar richting mijn nieuwe gastgezin te gaan.
Het was een erg rare situatie, om na een week vakantie terug te komen in een nieuw gastgezin. Ik was moe, nog steeds verbrand, een tas vol vuile was, en had zin in een douche.

Gastgezin nr3!

Gelukkig is dit gastgezin erg warm en gezellig. Je voelt je hier echt helemaal welkom. Maar goed .. volgende keer vertel ik meer over mijn huidige gastgezin!
03.04.2006 06:00 6 comments
Road/CityTrip

Road/CityTrip

Morgen, of .. eigenlijk al vandaag .. is het zover! Spring Break! Oftewel: reizen maar!
Het was een hectische week. Verhuizing regelen, trip regelen, en graduation van een hoop mensen. Het semester is afgelopen, dus veel mensen gaan naar huis. Vandaag was dus een dag van afscheid, foto's, feestjes, diploma-uitreiking .. enz. Erg gezellig, maar .. we moesten ook nog ff de laatste dingen regelen voor de trip.
Uiteindelijk is de planning voor de trip als volgt:
Morgenochtend vertrekken we om 6.30, met mijn koffer (jaja, ik verhuis ook ondertussen nog ff) naar Boston Downtown waar we Michael in de CityDorm ophalen. Ik laat mijn koffer bij hem staan. Vervolgens gaan we naar 'Alamo' het bedrijf waar we de auto hebben gereserveerd. Met de auto rijden we weer terug naar huis om alle spullen in te laden .. en .. vertrekken maar!
De eerste bestemming, volgens planning, is Washington, waar we ongeveer 2 dagen zullen blijven.
Philadelphia slaan we op de heenweg over .. maar .. als we tijd over hebben gaan we daar op de terugweg heen. De volgende bestemming is Hatteras! Nooit van gehoord? Ik ook niet .. maar de weg die ons daarheen brengt lijkt me errrug gaaf! (zie hier). Jaja .. het is die weg 'in' de zee!
Vervolgens moeten we een paar ferries nemen .. om vervolgens onze weg te vervolgen naar Myrtle Beach. Het schijnt dat daar een mooi strandje te vinden is. Vervolgens gaan we naar Charleston, en eindbestemming Savannah. Daarna nemen we de snelweg terug. Boston - Savannah (via highway) is overigens ongeveer 1650km. Flink stukje rijden dus, maar .. ik heb er zin in!!

De koffers zijn gepakt, voor mijn verhuizing en de trip. De wekker is gezet! Wij zijn er klaar voor!!!

De mensen uit mijn nieuwe gastgezin zijn trouwens helemaal geweldig! Ze waren (als enige gastgezin) aanwezig bij de graduation. Aan het einde sprak ik haar aan om e.e.a. af te spreken voor de verhuizing .. en .. ze boden aan om mij naar huis te brengen en mijn koffers op te halen. Ik had natuurlijk nog niet alles gepakt, dus heb ik ze alles wat gepakt was meegegeven. Onderweg erg leuk met ze gepraat. Ze zijn geinteresseerd erg behulpzaam en warm. Flink wennen dus! :P

I'm ready for some new experiences!! Bring it on!

17.03.2006 07:30 4 comments
Verhuizen!

Verhuizen!

Ja, aanstaande vrijdag ga ik weer verhuizen! Drie keer is scheepsrecht zeggen ze altijd .. toch? De motivatie voor mijn verhuizing heb ik in mijn vorige verhaaltje al uitgelegd en zal ik jullie nu besparen.
Na mijn bezoek aan het nieuwe gastgezin, was het helemaal duidelijk! Een gigantisch groot huis, met een hele zooi studenten! Er loopt vanallus rond in dat huis. Opa en oma leven er, zoonlief (dik, verwendt: 100% Amerikaans), en allerlei andere mensen lopen er rond, of binnen. De voordeur schijnt altijd open te staan.
Vicky (zo schrijf je het volgens mij) is erg aardig, stelde me meteen voor aan iedereen, en gaf me een erg welkom gevoel. Een levendig huis dus, met .. volgens mij .. veel kans om in contact te komen met veel mensen en vooral veel Amerikanen. Ik denk dat er minstens 15 mensen in het huis leven.

Oh, ja .. dan nog ff leuk om te melden: Ze hebben een zwembad en jacuzzi in de tuin. Een pooltafel (ik hoorde dat er deze week een nieuwe/extra pooltafel komt!?) en een tafeltennis-tafel in de kelder. Ze hebben (minstens) 2 piano's en een vleugel in huis staan. Het aantal tv's in het huis schat ik op: 7, waarvan 3 megagrote schermen.
De kamer waarin ik terecht kom, deel ik samen met een Mexicaanse klasgenoot, en is .. ik schat .. ongeveer 10x10 meter groot. Twee doeltjes neerzetten en voetballen maar ...

Naast al deze luxe is het natuurlijk vooral belangrijk dat ik me daar thuis ga voelen, en leuke contacten heb met de mensen. Dat gaat naar mijn gevoel helemaal goed komen. Dit is in ieder geval 100% Amerikaans! Het zijn volgens mij rijke mensen, die iig niet proberen zoveel mogelijk geld te verdienen aan het huisvesten van studenten.

Mijn Duitse huisgenoot, Michael, is inmiddels al verhuisd naar de dorm. Hij was Barbara, mijn gastmoeder, helemaal zat.
Ik kon het op zich nog wel volhouden met haar .. tenminste .. voordat ik had gezegd dat ik ging verhuizen. Sinds ze het weet is ze zich behoorlijk onvolwassen gaan gedragen. Beetje jammer. Ze negeert me compleet: prima! Maar wat minder is, is dat ze mijn huisgenoten, achter mijn rug om, allemaal vervelende dingen over mij verteld. Gelukkig heb ik toffe en lieve huisgenoten die me steunen! Maar het levert voor hun vaak lastige situaties op. De sfeer in het huis is daardoor wel behoorlijk veranderd. Jammer, erg jammer, want ik wilde dit gewoon op een positieve en leuke manier afsluiten. Hoewel ze ons niet altijd even correct behandelden, en net als de meeste gastgezinnen gewoon zoveel mogelijk geld aan ons proberen te verdienen, respecteer ik ze, inclusief de regels en rare gewoontes. Maar omgekeerd is dat respect nu totaal verdwenen en haalt ze allerlei trucjes uit de kast om het mij de laatste dagen hier zo onaangenaam mogelijk te maken. David, mijn hostvader, is anders. Hij gedraagt zich normaal tegen mij, wat hem volgens mij niet in dank wordt afgenomen door Barbara. Ach, nog een paar daagies! Ik hou het prima vol!

RoadTrip

Naast de verhuizing, vrijdagmorgen, gaan we die dag ook beginnen aan onze roadtrip. Druk druk druk... Maar hierover zal ik morgen of overmorgen meer vertellen......
14.03.2006 06:17 3 comments
Verhuizen?

Dagje Mount Sunapee

Alweer bijna anderhalve week geleden was het zover! Om 5.15 ging de wekker. Voor mijn deur vond ik een pakketje dat Barbara voor ons had achtergelaten om mee te nemen. BROWNIES!! Zij zorgt er wel voor dat ons suikergehalte niet onder 1 kilo per dag zakt. David bracht ons rond 6.00 naar school, waar de bus naar Mount Sunapee al op ons stond te wachten.
Het duurde ff voordat we echt onderweg waren .. maar .. rond een uurtje of 9.30 stonden we, met snowboard en al, op de piste. Tot dusver toe was ik alleen nog maar in Winterberg en omstreken wezen snowboarden. Hier was het dus net ff iets groter dan ik gewend was. Ook was de dag ervoor verse sneeuw gevallen. De dag zelf was zonnig, hoewel het bovenop de berg vaak zo hard waaide dat de gevoelstemperatuur richting -20 ging. Brrrrrrrr...
Het was wel erg gaaf .. lange afdaling, en helemaal niet druk. Maximaal 3 minuten wachten bij de ski-lift.
Aan het einde van de dag was ik natuurlijk helemaal op, maar gelukkig stond de bus klaar, en aangekomen op school, heeft David ons daar weer opgehaald. Rond 7 a 8 uur waren we weer thuis, en stond de pizza klaar. Lekkerrrrr…

Start internship

Morgen, woensdag, begint mijn internship al. Het ging eigenlijk makkelijker en sneller dan verwacht. Doordat ik alleen maar privé-lessen heb gehad zijn we eigenlijk overal snel doorheen gegaan. Mijn resume (CV) en coverletter (sollicitatiebrief) waren nog maar net af, en ik had al mijn eerste afspraak voor een interview (sollicitatiegesprek). Het bedrijf was eigenlijk al voor mijn interview overtuigd door mijn CV, waardoor ik tijdens het interview zelfs wat brutale vragen durfde te stellen. Dat heeft weer geresulteerd in een mogelijke samenwerking tussen dit bedrijf en CLIQworx, mijn eigen webdesign bedrijfje, na mijn internship. Niet verkeerd dus! Maar eerst maar eens mijn internship doen. Het bedrijf heet trouwens "Boston Cybertech", en ze doen aan allerlei praktijken op computergebied. Ik ga me daar als het goed is bezighouden met de front-end van websites voor klanten, en misschien een onderzoek naar SEO (Search Engine Optimization). Een interessant onderwerp, voor mijn vakgebied. Ik heb er zin in!
Oh, het bedrijf bevindt zich overigens 10 minuten lopen vanuit school! Perfect dus!

Verhuizen?!

Donderdag na school ga ik op bezoek bij een nieuw gastgezin. Een gastgezin waar ik veel goede dingen over gehoord heb. Ik zit er over te denken om daarheen te verhuizen.
Verhuizen? Waarom? Ja, die vraag heb ik mezelf ook regelmatig gesteld. Mijn huidige gastgezin is eigenlijk ‘relatief’ prima. Leuke huisgenoten, veel ijs, veel erg lekkere bakseltjes van Barbara, altijd lekker warm in huis, een eigen woonkamer voor alle studenten, tv met honderden zenders... Prima vol te houden dus.

Toch heb ik het gevoel dat ik er hier niet alles uit kan halen. Mijn huidige gastgezin zijn wat oudere mensen, niet erg actief .. en ze leven vrij geïsoleerd. Geen contact met buren, en de mensen die langskomen krijgen wij nooit te zien omdat wij op een eigen verdieping leven. Echt veel contact met Amerikanen, naast mijn gastgezin, heb ik dus niet, en zal ik in de toekomst in dit huis ook niet hebben. Ook mis ik een beetje het avontuur, de uitdaging. Het is hier te makkelijk, en ik merk dat ik weer te veel tijd achter de pc begin door te brengen.

Daarnaast is er het probleem met het openbare vervoer. Na 7PM geen bussen meer richting Newton, waar ik woon, dus 45 naar huis minuten lopen. Vooral in het weekend is dat een probleem. In het begin namen we wel eens de taxi, maar dat wordt op den duur te prijzig. Dus .. iedere week lopen we het hele end een aantal keer naar huis. Op zich lekker, stukje wandelen .. maar het zorgt vaak voor een extra drempel om iets te ondernemen en weg te gaan.

Door te verhuizen naar een ander gastgezin zie ik weer eens wat anders. Andere mensen, andere omgeving, ander huis, andere gewoontes .. en .. ik gooi alle zekerheden die ik nu heb weg .. en begin weer opnieuw.

Een groot nadeel van een eventuele verhuizing .. zijn de mensen die ik hier achterlaat. Vooral met Mika en Yazu kon ik het de laatste tijd erg goed vinden. We zitten met veel dingen op één lijn. Ik heb er ook al met ze over gesproken .. en ze zagen het absoluut niet zitten als ik zou verhuizen. Op zich leuk om te horen natuurlijk, maar .. het maakt een eventuele verhuizing niet makkelijker. Het is toch raar .. om een familie waar ik het eigenlijk goed heb, te verlaten. Leg dat maar eens uit aan Barbara, mijn host-moeder.

Maar ik heb genoeg betaald voor dit reisje, en vind dat ik er alles moet uithalen...
Komend weekend neem ik een besluit.
08.03.2006 07:10 2 comments
« Previous 1 2 3 4 5  Next » 
 
renewolf.nl RSS renewolf.nl v4.0 | Copyright © 2005 - 2018 René Wolf :: CLIQworx webdesign :: Powered by Yourhosting